Karanlıktı artık, ama birbirlerinin nefesini hissedebiliyorlardı ve tek bilmeleri gereken tek şeyin bu olduğunu biliyorlardı. Öpüşüyorlardı ve yanaklarında birbirlerinin gözyaşını hissediyorlardı. Ve eğer onları görebilecek biri kalmış olsaydı, o zaman normal aşıklara benzerlerdi. Birbirlerinin yüzlerini okşarken, birbirine yakın vücutlarla, gözleri kapalı ve etraflarındaki dünyaya ilgisiz. Çünkü bu hayatın devam ediş şekliydi, böyle.

- Perfect Sense.